Ik draag een mondmasker. Jullie toch ook?

 

Beste lezers

Dit wordt geen blogpost als de anderen; deze keer geen woord over polymeerklei en sieraden.

Ik ben ontstemd, boos en verdrietig tegelijkertijd.

Over al de mensen die de Corona maatregelen aan hun laars lappen; zelfs nu dat ze sterk verzacht zijn. De beelden van de feestende, zonnende of demonstrerende massa’s zijn choquerend; het doet bijna fysisch pijn. Pure horror!

Onbegrijpelijk ook. Waar waren al die mensen de laatste maanden dat ze niet weten wat er aan de hand is? De eenvoudigste voorzorgsmaatregelen zijn tot vervelens toe herhaald. Wie kan ze niet gehoord hebben?

Het is een kaakslag voor de gezondheidswerkers.
Het dagelijkse applaus was aanvankelijk hartverwarmend; nu verdwijnt dat in het niets als we nalaten om concreet bij te dragen aan het welzijn en veiligheid van iedereen.

2020-06-29_081920

Aan het gedrag van anderen kan ik niets veranderen en ik wil niet in negatieve gevoelens blijven zitten. Dus loslaten, zelf doen wat moet en ijveren dat iedereen hetzelfde doet.

Ík draag een mondmasker uit overtuiging, uit respect, uit dankbaarheid.

Het is toch het minst dat we kunnen doen om onze dankbaarheid te tonen.

Mijn dankbaarheid is groot, immens; naar iedereen die zich ook achter de schermen inspant om te voldoen aan onze basisbehoeften. Ook tijdens de Lock-down.

Er was altijd genoeg voedsel, zelfs wc-papier werd aangevoerd!
De post werd verder verdeeld, de vuilnis opgehaald.
Politie en brandweer kwamen tussen waar nodig, de cipiers bewaakten de gevangenen.
We hadden water, elektriciteit, brandstof; telecommunicatie werkte.
Zoveel om dankbaar voor te zijn.

thank you

En bij dat positief gevoel wil ik blijven, ernaar handelen en zo veel mogelijk uitdragen.